„Tych wieloznacznych słów wysłuchali licznie zebrani oficerowie jednostek SS ze zdziwieniem. Feldmarszałek nie byl lubiany przez Hitlera, ale tzw. Waffen SS, czyli esesowcy jednostek liniowych solidaryzowali się raczej z liniowcami i szanowali Mansteina.
Tego dnia wielu niemieckich oficerów zmroziła myśl, że jakieś straszliwe fatum zawisło nad Niemcami Hitlera, nad ich Niemcami. Tym bardziej byli zdecydowani. Apel Mansteina nie pozostał bez echa.
Natarcie rozwijało się jednak z trudem. Główny strumień ataku, idący szosą na Obojań i polami po obu stronach drogi, wyskoczył z 80kilometrowego odcinka frontu z niezwykłą siłą. Lecz już po kilku godzinach siła ta zaczęła słabnąć. Cóż takiego zaszło
Niemcy natknęli się pod Biełgorodem na coś nowego — na czołgi w obronie.
Ogień czołgów w obronie jest groźnym i skutecznym środkiem powstrzymania natarcia. Podczas gdy siłą wozu bojowego w walce jest przede wszystkim zdolność manewru, ruchliwość, to w obronie czołg doskonale uzupełnia artylerię dzięki tym samym cechom. Ukryte czołgi mogą prowadzić ogień z miejsca, co zwiększa ich celność. Ostrzelane, mogą szybko zmienić pozycje i zaskoczyć nieprzyjaciela z zupełnie innego kierunku. W bitwie kurskiej zastosowano z dużym powodzeniem czołgi w obronie. W głębi linii obronnych dowództwo radzieckie ustawiło wiele takich zasadzek czołgowych, które udaremniły rozwinięcie początkowych powodzeń ugrupowań niemieckich.“(11)