„Na wsi idą spać wcześnie, o nafcie szkoda marzyć, toteż zaraz po zacierkach z mlekiem kładź się do łóżka. Gdyby nie dziewczyna, musiałabym spędzić noc pod niebem, narażona na zaczepki żandarmów. W gałęziach za oknem migocą gwiazdy. Moi kochani daleko, a przecież nie rozstaję się z nimi. W każdej wędrówce są ze mną.
Budzi mnie gruchanie gołębi i skrzyp studziennego żurawia. Gospodarze już wstali. Gorące mleko, pyszny razowiec. Jestem gotowa do wymarszu. Jak podziękować tym ludziom O pieniężnej zapłacie nie ma mowy, tu obowiązuje staropolska gościnność. Kładę na stole kilka gazetek. Oczy dziewczyny okrągłe ze zdumienia, stary ojciec pluje pod komin, a tylko matka, właśnie ona, jakby do niczego się nie wtrącająca, chwyta łapczywie gazetki. .Przeczyta się, Bóg zapłać. My zgłodniali słowa polskiego więcej niż chleba. Bóg prowadź panienkę..."
Dziewczyna wyprowadza mnie z lasu ku torom. Tłumaczy, jak można krótszą drogą ominąć Długosiodło i wydostać się na łąki, tędy bliżej i bezpieczniej. Mnie dręczy pokusa, aby iść w kierunku wczorajszej katastrofy. Być tak blisko roboty „bandytów" i nie zobaczyć, jak wygląda Ale nad ciekawością góruje rozsądek. Mam przejść na drugą stronę w las, nie wiem, czy ta część nie jest obstawiona żandarmami. Tory błyszczą w słońcu, puste. Jeden skok, drugi i... zza drzew wysuwa się granatowy policjant.“(13)