„— Nie ma się czego lękać, panie marszałku. Czyżbyś nie słyszał Słów Najjaśniejszego Pana Powiedział, jak mi się zdaje, że nigdy się nie zmieni.
— Straszne słowa — odparł stary marszałek z uśmiechem — tylko że ci biedni ludzie z parlamentu na szczęście dla nas nie zauważyli, że mówiąc o tym, król patrzał na ciebie, pani.
I zakończył to krągłe zdanie ukłonem nie do naśladowania, którego w teatrze ruiwet dziś powtórzyć nie umieją.
Pani Dubarry była kobietą, nie politykiem. Widziała tylko komplement tam, gdzie dAiguilłon dostrzegał doskonale kpinę i pogróżkę.
Ona odpowiedziała zatem uśmiechem, on zaś przygryzł wargi i pobladł wobec gniewu stryja.
Przebieg i skutki sądu królewskiego nadały sprawom pomyślny obrót. Ale często potężny cios ogłusza tylko i trzeba dobrze uważać, bo po ogłuszeniu krew krąży z większą gwałtownością i żarem.
Taki przynajmniej pogląd zosta! wyrażony przez trzech ludzi, ubranych zwyczajnie, którzy przypatrywali się odjazdowi króla w otoczeniu okazałego orszaku na skrzyżowaniu ulicy de la Barillerie z nadbrzeżem Kwiatów.
Sprowadził ich tta przypadek. Stąd z ciekawością przyglądali się zmiennym przeżyciom tłumu. Nie znając się, na podstawie kilku wypowiedzianych zdań przewidzieli wynik tego, co zaszło, wcześniej nim się to wszystko zakończyło.“(7)